Emigracja. Inspiracja. Motywacja.

polityka

Donald Trump mówi jak jest

Bełkot politycznej poprawności, który leje się z ekranów telewizorów osiąga granice absurdu.
Tym bardziej należy cenić ludzi, którzy nie płyną z głównym nurtem, nie mówią tego co należy.
Ludzi, którzy chcą powrotu do normalności. Ludzi, którzy mówią jak jest naprawdę. Tak właśnie mówi Donald Trump. Donald Trump mówi jak jest! A co mówi?

Mówi, że zakaże wjazdu do USA wszystkim muzułmanom, aż do momentu, gdy „dowiemy się, o co – do cholery – w tym wszystkich chodzi!”

Mówi, że wszystkie meczety będą pod stałą obserwacją FBI.

Mówi, że zbuduje pięciometrowy mur na granicy amerykańsko meksykańskiej.

Mówi, że deportuje 11 milionów nielegalnych emigrantów.

Mówi, że zniesie podatek dochodowy dla tych amerykanów, którzy zarabiają mniej niż 175.000$ (około 700.000zł).

Mówi, że obniży podatek dla amerykańskich firm z 30-35 do 15%.

Mówi, że nie zmieni prawa do posiadania broni.

Mówi, że świat byłby lepszy gdyby Saddam Hussein i Muammar Kaddafi byli nadal przy władzy.

Mówi, że globalne ocieplenie to wielkie oszustwo.

Donald Trump dobrze mówi. Dzięki niemu amerykanie mają szanse na powrót do normalności.
Czy z niej skorzystają dowiemy się w listopadzie 2016 roku.

Donald-Trump mowi jak jest

 

Clint Eastwood – politycznie niepoprawny

Panowie po sześćdziesiątce to zazwyczaj panowie z „brzuszkami”. Jeśli mieli kiedykolwiek sportową sylwetkę, to wszelki ślad po niej już dawno zaginął. Panowie po sześćdziesiątce zazwyczaj tak mają, ale nie wszyscy. Nie Clint Eastwood.

Być jak Clint Eastwood

Eastwood po sześćdziesiątce wyglądał świetnie. Wyglądał tak samo jak w wieku lat dwudziestu, a może nawet lepiej. Wyprostowany, brzuch wciągnięty, głowa podniesiona do góry. Wzbudzał zaufanie. Emanowała z niego niezachwiana pewność siebie.
Dodatkowo grane przez niego role, twardych facetów z zasadami umacniały ten pozytywny wizerunek.
To wszystko sprawiło, że kiedyś zdecydowałem, że mając sześćdziesiątkę będę wyglądał jak Clint Eastwood.

Brudny Harry w walce o normalność

Jednak nie wszystkim podobał się Eastwood i grani przez niego bohaterowie.
Już w roku 1971 po filmie Brudny Harry (Dirty Harry), feministki nazwały głównego bohatera szowinistyczną świnią, a sposób postępowania detektywa Harry’ego Callahan’a krytycy określili mianem faszystowskiej moralności. Nie przeszkodziło to zagrać Eastwood’owi w kolejnych 4 częściach filmu.

Eastwood jako reżyser też nie zawsze był uwielbiany przez opinię publiczną.
Po filmach Sztandar chwały (Flags of Our Fathers) Listy z Iwo Jimy (Letters from Iwo Jima) zarzucano mu, że nie pokazał tam wcale czarnoskórych żołnierzy.
Rasistowski dowcip opowiedziany przez Walt’a Kowalskiego, głównego bohatera Gran Torino, oburzył wszystkich politycznie poprawnych. Podobną reakcję wywołała humorystyczna uwaga na temat tak zwanych „mniejszości seksualnych” wtrącona przez już 85-letniego Eastwooda podczas nagrywania Spike TV Guys Choice Awards w czerwcu tego roku.

Clint Eastwood i bohaterowie przez niego kreowani to normalni ludzie w tym coraz bardziej nienormalnym świecie. Opowiadają dowcipy, które obrażają czyjeś uczucia. Pokazują rzeczy takimi jakie są, nie takimi jakie mają być. Mają gdzieś poprawność polityczną. I tak właśnie powinno być.
Kiedyś chciałem wyglądać tak jak Eastwood, gdy będę miał sześćdziesiąt lat. Teraz, nie tylko chce wyglądać jak ok, chce być jak on.

Eastwood politycznie niepoprawny

 .

Mamy dosyć!

Vi har nok! – Mamy dosyć! – przeczytałem kiedyś taki nagłówek w jednej z duńskich gazet.
Pomyślałem, że coś nas jednak łączy. Oni też się wkurzyli, oni też podobnie jak i my mają tego dosyć. Okazuje się, że tli się w nich jakieś życie, że są w nich resztki emocji.
Duńczycy podobnie jak Polacy – moją dosyć!

Polacy mają dosyć

Czego Polacy mają dosyć?
Polacy mają dosyć wszystkiego.
Mają dosyć polityków i ich kłamstw, niespełnionych obietnic, korupcji i afer.
Mają dosyć bycia manipulowanymi przez media i podstawione przez władze „autorytety moralne”.
Polacy mają dosyć tego, że jest za drogo, że rząd nakłada na nich kolejne podatki.
Mają dosyć tego, że płacą na emeryturę, której nie dostaną, że opłacają służbę zdrowia, żeby latami czekać w kolejce na operację.
Mają w końcu dosyć tego, że muszą opuszczać rodziny i szukać zatrudnienia za granicą, bo nie mogą znaleźć pracy w kraju.
Polacy mają tego wszystkiego dosyć!

Duńczycy mają dosyć

Czego Duńczycy mają dosyć?
Duńczycy też mają dosyć wszystkiego. Naprawdę. No może nie do końca…
Czy mają dosyć kłamstw polityków?
Zbyt wysokich podatków?
Może „kulawej” państwowej służby zdrowia?
Nie.
Jednak według artykułu w gazecie – mają dosyć!
Czego w takim razie mają dosyć?
Cóż… tak naprawdę mają dosyć… wszystkiego… i więcej nic już nie potrzebują. Nie potrzebują nic więcej kupować. Mają dosyć pieniędzy na dom, na wyposażenie domu, na podróże, na wyjścia do restauracji. Mają dosyć, by zaspokoić swoje potrzeby. Oni nawet przyjaciół mają dosyć i nie potrzebują mieć więcej.

Jak to możliwe? Czy można mieć wszystkiego dosyć?
Ależ tak, przecież Polacy też mają wszystkiego dosyć.

e-migranci.net mamy dosyc

 .

Duńskie partie polityczne

Partie polityczne w Danii podzielone są na dwa bloki: niebieski oraz czerwony. Dodatkowo każda partia ma też własny kolor oraz literę. Kolor partii jest często różny od koloru bloku, do którego należy partia, a litera, która określa partię na listach wyborczych niejednokrotnie w ogóle nie kojarzy się z nazwą partii. Zbiorę tutaj w jednym poście największe duńskie partie oraz krótko opiszę poglądy jakie reprezentują.

Blå blok

Blok niebieski (Blå blok) to partie, którym bliższy jest pogląd, że podział dochodu narodowego powinien następować za pośrednictwem rynku.

Venstre

Lewica, Duńska Partia Liberalna (Venstre, Danmarks Liberale Parti), kolor partii niebieski, litera V. Wbrew swojej nazwie Venstre (Lewica) jest partią centroprawicową. Partia powstała w 1870 roku jako ruch chłopów przeciwko arystokracji ziemskiej. Jest to partia wolnorynkowa, głównym jej celem jest liberalizm gospodarczy.

Dansk Folkeparti

Duńska Partia Ludowa (Dansk Folkeparti), kolor partii czerwono biały, litera O. Dansk Folkeparti to nacjonalistyczna partia założona w 1995 roku. Znajduje się po prawej stronie duńskiej sceny politycznej. Jest to partia eurosceptyczna, której głównym postulatem jest zaostrzenie polityki antyimigracyjnej oraz ochrona duńskiego dziedzictwa kulturowego.

Liberal Alliance

Sojusz Liberalny (Liberal Alliance), kolor partii pomarańczowy, litera I. Wolnorynkowa partia założona w 2007 roku. Znajduje się po prawej stronie duńskiej sceny politycznej. Jej głównym celem jest zwiększenie wolności gospodarczej, obniżenie podatków oraz zmniejszenie wydatków publicznych.

Det Konservative Folkeparti

Konserwatywna Partia Ludowa (Det Konservative Folkeparti, DF), kolor partii zielony, litera C. Centroprawicowa partia konserwatywna założona w 1915 roku. Postulaty partii to wolność i odpowiedzialność, polepszenie warunków dla prywatnej przedsiębiorczości oraz promowanie i ochrona wartości narodowych.

Rød blok

Blok czerwony (Rød blok) to partie, którym bliższy jest pogląd, że podział dochodu narodowego powinien następować za pośrednictwem państwa.

Socialdemokraterne

Socjaldemokracja (Socialdemokraterne), kolor partii czerwony, litera A. Centrolewicowa partia socjalistyczna założona w 1871 roku. Jej główne postulaty to zwiększenie roli państwa w gospodarce oraz rozwój państwa opiekuńczego.

Det Radikale Venstre

Radykalna Lewica – Duńska Partia Socjalliberalna (Det Radikale Venstre – Danmarks social-liberale parti), kolor partii magenta, litera B. Centrolewicowa partia założona w 1905 roku. Celem partii jest ochrona i wzmacnianie demokracji oraz zapewnienie minimum socjalnego, dostępu do wykształcenia i innych podstawowych potrzeb.

Socialistisk Folkeparti

Socjalistyczna Partia Ludowa (Socialistisk Folkeparti, SF), kolor partii czerwono zielony, litera F. Lewicowa partia założona w 1959 roku przez byłego lidera Duńskiej Partii Komunistycznej. Główne postulaty partii to poszanowanie demokracji, praw człowieka oraz ochrona środowiska i wsparcie dla feminizmu.

Enhedslisten

Czerwono Zieloni (Enhedslisten – De Rød-Grønne), kolor partii czerwono zielony, litera Ø. Partia powstała w 1989 roku jako koalicja Lewicy Socjalistycznej, Duńskiej Partii Komunistycznej oraz Socjalistycznej Partii Pracy. Celem partii jest stworzenie demokracji socjalistycznej w Danii i za granicą, zniesienie prywatnej własności środków produkcji oraz rozwój państwa opiekuńczego.

 dunskie partie polityczne

.

Video
Facebook