Emigracja. Inspiracja. Motywacja.

historia

Grupa z karczmy czy Dywizja Pancerna SS „Wiking”

Z okazji wyzwolenia spod okupacji niemieckiej, telewizja duńska puściła film Hvidsten gruppen.
Jest to oparta na autentycznych wydarzeniach opowieść o rodzinie, która była zaangażowana w ruch oporu podczas drugiej wojny światowej. Film powstał w 2012 roku i został obsypany nagrodami Duńskiej Akademii Filmowej. Można śmiało powiedzieć, że był to film „obowiązkowy” dla każdego Duńczyka. Wszyscy przynajmniej raz musieli obejrzeć jak to bohaterski naród duński walczył przeciwko najeźdźcy.
W Polsce film opatrzono tytułem „Grupa z karczmy” i jakoś przeszedł bez echa.

W duńskiej gazecie przeczytałem, że z Państwowego Archiwum zniknęły dokumenty dotyczące duńskich nazistów. Kto wie, może wcale takich dokumentów nie było. Może nie było też duńskich nazistów.
Każdy naród chce się wybielić, oczywiście przodują w tym Niemcy. Bo to przecież oni byli pierwszą ofiarą tych okropnych nazistów. A na Hitlera, to właściwie nie wiadomo kto głosował.

Duńczycy chcą też trochę wyprostować swoją historię i zapomnieć o tych 6 tysiącach ochotników walczących m.in w 5 Dywizji Pancernej SS „Wiking” (5. SS-Panzer-Division Wiking), czy Ochotniczych Legionach Duńskich (Frikorps Danmark).

Kim był w takim razie, taki przeciętny Duńczyk podczas drugiej wojny światowej.
Przypominał bardziej członka grupy Hvidsteina zabezpieczającego angielskie zrzuty z zaopatrzeniem, czy też może żołnierza SS „Wiking” walczącego z uczestnikami powstania warszawskiego?

dywizja pancerna SS Wiking pierscien

 

Za Wolność Waszą

Bitwa o Monte Casino

17 stycznia 1944 roku rozpoczęła się bitwa o Monte Cassino.
Bitwa ta, zwana także bitwą o Rzym, była jedną z najbardziej zaciętych bitew w II wojnie światowej. Pierwsze trzy natarcia zostały zakończone porażką. Do czwartego natarcia, o kryptonimie operacja „Diadem” został wyznaczony 2 Korpus Polski. 18 maja 1944 roku 3 Dywizja Strzelców Karpackich zajęła wzgórze Monte Cassino. Na ruinach klasztoru pojawiła się biało czerwona flaga Polski.
W czasie walk o Monte Cassino poległo 923 żołnierzy 2 Korpusu Polskiego, 2931 zostało rannych, a 345 uznano za zaginionych. Dowódca 15 Grupy Armii alianckich skierował do 2 Korpusu Polskiego rozkaz, w którym dziękował za zwycięstwo:
Żołnierze 2 Polskiego Korpusu! Jeżeliby mi dano do wyboru między którymikolwiek żołnierzami, których bym chciał mieć pod swoim dowództwem, wybrałbym Was – Polaków.”
Udział i zwycięstwo Polaków w bitwie o Monte Cassino miało mieć duży wpływ na „sprawę polską” w powojennej Europie. Miało też być odpowiedzią na sowiecką propagandę pokazującą Polaków jako tych, którzy unikają walki z Niemcami. Miało też dać chwałę polskiemu żołnierzowi i podtrzymywać na duchu opór zbrojny tych, którzy zostali w kraju.

Konferencja w Teheranie

Tymczasem już pół roku wcześniej na konferencji w Teheranie, w której brali udział Winston Churchill, Franklin Delano Roosevelt oraz Józef Stalin ustalono, że po wojnie ziemie polskie zostaną pod wpływami sowieckimi.
Wysyłając polskie oddziały do walki o Monte Cassino wiedziano już, że Polska po wojnie nie odzyska niepodległości. Polska została już sprzedana, już było wiadomo, że nie będzie wolna, a mimo to polską krew przelewano za „wolność waszą”.

Parada zwycięstwa

Na londyńskiej paradzie zwycięstwa w 1946 roku maszerowali przedstawiciele wszystkich państw alianckich. Szli tam Amerykanie, Francuzi, za nimi szli Kanadyjczycy, Australijczycy i Nowozelandczycy, potem Czesi i Norwegowie. Maszerowały nawet oddziały z Etiopii, Seszeli i Fidżi. Polaków na tej paradzie zabrakło. Naród, który jako pierwszy stawił zbrojny opór, który nie zaprzestał walki pomimo tego, że został zdradzony przez sojuszników, naród, który walczył na wszystkich frontach, w którego podziemie zbrojne w okupowanym kraju było zaangażowane ponad 300 000 ludzi, naród, dzięki któremu ta parada w ogóle mogła się odbyć nie został zaproszony.

Co się stało z polskimi żołnierzami spod Monte Cassino?

Żołnierze 2 Korpusu Polskiego w przeważającej większości nie mogli z powodów politycznych powrócić do kraju. Ci, którym udało się wrócić byli obiektem prześladowań. 76 oficerom, w tym dowódcy 2 Korpusu Polskiego generałowi Władysławowi Andersowi komunistyczne władze PRL-u odebrały polskie obywatelstwo.
Polska była częścią sił alianckich w II wojnie światowej, ale czy można powiedzieć, że Polska była częścią zwycięskich sił w II wojnie światowej? Nie, Polska przegrała tą wojnę politycznie.
Dlaczego o tym piszę? Dlaczego podaje przykłady z wojny polsko – bolszewickiej, z kampanii wrześniowej, z bitwy pod Monte Cassino? Takich przykładów jest dużo więcej.

Za wolność waszą

Wojny i polityka to nie emocje i sprawy honoru, to zimne kalkulacje i wyrachowanie. Popatrzmy na inne kraje, jak wyglądały po wojnie. Popatrzmy jak się zachowywały i jak na tym wyszły. Jak ludziom w tych krajach żyje się teraz. Zdaję sobie sprawę, że Polak jest pierwszy do bitwy, ale czy o to chodzi, żeby walczyć i umierać za wolność waszą? Może czas już na nas, żebyśmy przestali dawać się wykorzystywać i zaczęli dbać przede wszystkim o swoje interesy.

Polska-flaga-zawisla-na-gruzach-klasztoru-Monte-Cassino.

Sojusznicy

„Głos trąbki wzywa do boju, biało-czerwone proporce trzepocą na wietrze, szable w górze, to szarżują polscy ułani, Polska Kawaleria rusza do walki. Naprzeciw niej zmechanizowane oddziały dywizji pancernej Wehrmachtu” – piękny obrazek, trochę smutny i całkowicie nieprawdziwy.

Polska kawaleria

Jak było naprawdę? Czy polscy ułani rzeczywiście atakowali konno czołgi niemieckie w kampanii wrześniowej 1939 roku? Polska Kawaleria walcząca szablami z czołgami to wymyślona propaganda niemiecka (podtrzymywana później przez władze PRL-u). Miała ona na celu pokazanie polskiego wojska jako zacofanego i bezmyślnego w swoich poczynaniach. W oczach zachodnich sprzymierzeńców Polska miała być oceniana jako mało wartościowy partner.
W rzeczywistości polskie brygady kawalerii były niezwykle efektywne, a zamiast lanc i szabel w starciach z czołgami posługiwali się bronią dalece bardziej skuteczną. Jednym z przykładów takiej broni jest karabin przeciwpancerny UR wz. 35, tzw. „Urugwaj”. Pocisk kalibru 7,92mm wystrzelony z „Urugwaja” przebijał pancerze większości używanych wówczas niemieckich pojazdów pancernych. Z odległości 100m przebijał pancerz grubości 33mm. Kawaleria posiadała na swoim wyposażeniu karabiny maszynowe, czołgi, samochody opancerzone, moździerze, armaty. Wyposażenie Wojska Polskiego – wbrew większości opinii – było nowoczesne, w wielu przypadkach przewyższało uzbrojenie armii niemieckiej. Bombowiec PZL. 37 Łoś był jednym z najnowocześniejszych samolotów tego typu na świecie, czołgi TP7 były bez porównania lepsze od niemieckich PzKpfw I i PzKpfw II. Polscy żołnierze byli lepiej wyszkoleni, tam gdzie piechota spotykała się twarzą w twarz, tam niemieccy żołnierze mieli niewielkie szanse.

Dlaczego w takim razie Polska była skazana na porażkę?

Polska armia była dobrze wyposażona jakościowo, niestety ilość sprzętu pozostawiała wiele do życzenia. Polacy prosili Anglików o pomoc, o dostarczenie broni. Rząd angielski udzielił Polsce pożyczki na zakup broni. Pożyczka była opatrzona niemożliwą do spełnienia klauzulą. Polacy mieli kupować broń tylko od Anglików i tylko wtedy, gdy zapotrzebowanie armii angielskiej zostanie najpierw zaspokojone.

Niemcy 4/5 swojej armii zaangażowali w walkach na froncie polskim, pozostawiając na zachodniej granicy jednostki słabe, rezerwowe, oparte o prowizoryczne umocnienia linii Zygfryda. Jakakolwiek szersza ofensywa francusko – brytyjska mogła spowodować klęskę Niemiec. Nic takiego jednak się nie stało. Polska została z premedytacją pozostawiona na stracenie. Nasi sojusznicy pilnowali tylko swoich interesów.

Jaka była alternatywa?

Pierwotne plany niemieckie nie obejmowały ataku na Polskę. Chcieli aby Polska została neutralna, podczas gdy oni uderzą na zachód na Francję. Polska miała zapewnić bezpieczne zaplecze i osłonić Niemcy od wschodu, by potem dopiero gdy sytuacja na zachodzie zostanie opanowana, iść razem z Wehrmachtem na Rosję Sowiecką.
Na to nie mogła się zgodzić Anglia, ponieważ uderzenie Niemiec na Francję zagrażało bezpośrednio Anglikom. Dlatego postanowili – podobnie jak Francja – zawrzeć sojusz z Polską. Wiedzieli, że Polska w tej wojnie nie pozostanie neutralna, że wywiąże się z zawartych sojuszy.

Wnioski z historii

Powinniśmy, jako naród, wyciągnąć wnioski z historii, nauczyć się czegoś, bo jak wiadomo, historia lubi się powtarzać. Bierzmy przykład z naszych „sojuszników” i zacznijmy chronić przede wszystkim własne interesy.

taczanka e-migranci.net.

Państwo w środku Europy

„Polskę zajmiemy i tak, gdy nadejdzie pora. (…) Przeciwko Polsce możemy zjednoczyć się z Niemcami. (…) Niemcy są naszymi pomocnikami i naturalnymi sprzymierzeńcami (…). Oni pragną rewanżu, a my rewolucji. Chwilowo interesy nasze są wspólne. Rozdzielą się one i Niemcy staną się naszymi wrogami w dniu, kiedy zechcemy się przekonać, czy na zgliszczach starej Europy powstanie nowa hegemonia germańska, czy też komunistyczny związek europejski.” – Lenin (rok 1920).

I wojna światowa

I wojna światowa dała szansę Polsce na odzyskanie niepodległości po długich latach zaborów. W 1916 roku państwa centralne – chcąc zyskać poparcie Polaków – wydały akt, mówiący o tym, że na ziemiach zaboru rosyjskiego zostanie po wojnie utworzone państwo polskie. Odzyskiwanie niepodległości było procesem stopniowym. 11 listopada 1918 roku władza nad wojskiem polskim została przekazana Józefowi Piłsudskiemu i ten dzień uznaje się za Narodowe Święto Niepodległości.

Powstania

Jednak walki niepodległościowe trwały nadal. W grudniu tego samego roku na zachodniej granicy wybuchło Powstanie Wielkopolskie. Mieszkańcy Prowincji Poznańskiej domagali się zwrotu ziem zaboru pruskiego do Rzeczypospolitej. W 1919 roku w wyniku represji i terroru niemieckiego wybuchły Powstania Śląskie.
Powstanie Wielkopolskie i II Powstanie Śląskie to powstania zwycięskie, należy o tym pamiętać szczególnie dlatego, że wykrzywiona historia, podawana nam przez postsowieckie władze PRL-u, nauczyła nas gloryfikować przegrane powstania. W ich oczach Polak miał ginąć w bohaterskiej, ale bezcelowej walce.

Wojna polsko – bolszewicka

Na wschodzie Polski praktycznie nie istniała żadna uznawana granica państwowa. W 1919 roku Lenin rozpoczął swój marsz na zachód. Polska nie była celem, Polska tylko stała na drodze. Celem – zgodnie z doktryną rewolucyjną – był podbój państw europejskich i przekształcenie ich w komunistyczne republiki sowieckie. Młoda, odradzająca się Polska nie była żadnym przeciwnikiem dla Armii Czerwonej. Jednak to Wojsko Polskie w Bitwie Warszawskiej w sierpniu 1920 roku zatrzymało i zmusiło do odwrotu bolszewików tym samym chroniąc Europę przez zalewem rewolucji komunistycznej.

Polak, Węgier – dwa bratanki

Czy państwa europejskie wsparły Polskę w wojnie polsko – bolszewickiej. Nie, przyglądały się biernie, jak Polska ponownie znika z mapy Europy. Tylko Węgry podjęły decyzję o udzieleniu Polsce pomocy wysyłając na własny koszt zaopatrzenie wojskowe.

Historia jest dobrą nauczycielką, pokazuje na kogo można liczyć w sytuacji kryzysowej, kto jest naprawdę po naszej stronie. Węgry nie raz pokazały swoją lojalność wobec Polski. Teraz powinny stać się dla Polski przykładem. Polska powinna iść śladem Węgier. Zostawić spory i zacząć budować, może jest jeszcze czas.

polak-wegier

.

Video
Facebook