Emigracja. Inspiracja. Motywacja.

Dlaczego obrączkuje się ptaki?

Prekursorem obrączkowania był Hans Christian Cornelius Mortensen – Duńczyk, który żył na przełomie XIX i XX wieku, interesował się ptakami i chciał dowiedzieć się dokąd odlatują szpaki i inne ptaki. Obrączka z niepowtarzalnym numerem i adresem umieszczana na nodze ptaka pozwala uzyskać wiele cennych informacji na temat życia ptaków takich jak trasy wędrówek, ich rozkłady lotu, czyli dokąd i skąd lecą oraz pory odlotów i przylotów. Dowiedzieć się można o miejscach zimowania, zmianach w populacji i osiedlaniu się na nowych obszarach oraz o tym jak i dlaczego zmieniają się warunki życia ptaków. Obrączkowanie jest jednym z najbardziej skutecznych sposobów poznawania indywidualnych zachowań ptaków np. miejsca gniazdowania, składania lęgów. Wiedza o długości życia poszczególnych osobników i przyczynach ich śmierci pozwala na lepsze poznanie powodów zmniejszania się lub zwiększania liczebności danego gatunku i podjęcie określonego działania mającego na celu ochronę ptaków, kiedy jest to konieczne. Czasami wahania wynikają tylko z cyklów populacyjnych i są naturalną koleją rzeczy. Dzięki monitorowaniu ptaków można zbadać takie prawidłowości w naturze. Obrączkowanie wciąż jest najbardziej wymierną metodą, a do tego najtańszą i najmniej inwazyjną. Podsumowując ptaki obrączkuję się po to by:

1. zdobyć wiedzę na temat szlaków migracyjnych,
2. poznać terytoria lęgowe, miejsca gniazdowania i zimowania oraz strukturę społeczną ptaków,
3. opisać anatomię, upierzenie i zróżnicowanie geograficzne,
4. śledzić sukcesy lęgowe i długość życia,
5. obserwować zmiany liczebności gatunków,
6. badać przyczyny śmierci i zagrożenia,
7. chronić i zapobiegać wyginięciu,
8. popularyzować wiedzę na temat ptaków.

Jeśli znajdziesz ptaka z obrączką

W Polsce skontaktuj się z Zakładem Ornitologii Polskiej Akademii Nauk w Gdańsku (ring@stornit.gda.pl)
W Danii napisz do Zoologisk Museum Statens Naturhistoriske Museum (ringing@snm.ku.dk)
Wszystkie centrale obrączkowania ptaków współpracują ze sobą i są zrzeszone w organizację EURING (Europejska Unia Obrączkowania Ptaków).

Podaj następujące dane:
1. tekst i numer widoczny na obrączce, (jeśli ptak jest martwy, należy dołączyć obrączkę, jej odcisk lub zdjęcie – na żądanie obrączka zostanie zwrócona),
2. datę znalezienia, schwytania lub obserwacji,
3. miejsce znalezienia, schwytania lub obserwacji,
4. stan ptaka w chwili stwierdzenia (np. zdrowy, ranny, świeży martwy, martwy w rozkładzie),
5. przyczynę śmierci lub zranienia ptaka, jeśli można ją określić,
6. los ptaka po schwytaniu (np. wypuszczony, przetrzymywany do następnego dnia),
7. gatunek ptaka, jeśli potrafisz określić,
8. Twoje imię, nazwisko i adres kontaktowy (dostaniesz wiadomość o okolicznościach zaobrączkowania ptaka).

Dzięki tym informacjom ornitolodzy dowiedzą się więcej o życiu ptaków, a Ty poznasz historię ptaka, którego obrączkę odczytałeś .

Jak obrączkuje się ptaki?

Istnieją różne metody chwytania ptaków do celów obrączkowania. Najczęściej stosuje się sieci ornitologiczne zwłaszcza w przypadku mniejszych gatunków np. wędrownych ptaków śpiewających. Sieci takie plecione są z cienkich nylonowych nitek, w ciemnym kolorze, żeby ptaki ich nie widziały na tle zarośli. Rozciąga się je pomiędzy dwoma drągami wbitymi w ziemię. Sieci mają fałdy, tak zwane półki. Lecące ptaki odbijają się od pionowej “ścianki”, ześlizgują się po niej i wpadają w fałdy. Tam leżą i czekają na zaobrączkowanie i wypuszczenie. Sieci kontroluje się regularnie, żeby nie narażać ptaków na niepotrzebny stres (co pół godziny lub co godzinę). Każdy ptak jest mierzony, ważony i dokładnie opisywany – określa się gatunek, płeć, sprawdza w jakiej kondycji fizycznej znajduje się wnioskując po ilości tłuszczu. Z układu i ubarwienia lotek można odczytać wiek ptaka. Tylko licencjonowani obrączkarze, potrafiący umiejętnie i troskliwie obchodzić się z ptakami mogą zakładać sieci i obrączkować ptaki. Nie tylko trzeba umieć poprawnie określić gatunek, płeć, wiek i stan zdrowotny ptaka, ale przede wszystkim mieć na względzie jego bezpieczeństwo. Przy zachowaniu wszelkich środków ostrożności nie powinno dojść do ofiar. Jeśli zdarzy się śmierć ptaka, to tylko takiego który już wcześniej był z różnych powodów osłabiony np. wyczerpany długim lotem. Przyczyną nie jest złapanie ptaka w sieci, twierdzą doświadczeni ornitolodzy.
Tak wygląda praca doświadczonego obrączkarza w stacji ornitologicznej w Blåvand:


Ringmærker i Blåvand

WooCommerce

Polecane wpisy

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

*